// Door: Redactie Loopnieuws03 // Geplaatst in Het geluksmoment van...

Het geluksmoment van Leo

“Jij mag het volgende geluksmoment schrijven, op uitnodiging van Onno”, deelde Igor mij mee op een frisse zaterdagochtend in januari. Waarna er een paar voorwaarden volgden waaraan ik geacht werd me te houden. Daarvan is me er één bijgebleven en dat is dat het maar één geluksmoment mag zijn. Dat is dus niet mogelijk na zoveel lopen: maar één loopgeluksmoment hebben? Dat blijkt ook nadat ik alle voorgaande loopgeluksmomenten heb herlezen, dus het worden er twee.

Op die zaterdag in januari om 8:55 uur wist ik direct waar ik die momenten heb beleefd, herbeleefd en nogmaals hoop te beleven: in de bergen. Alleen is hardlopen omhoog met schoenen van anderhalve kilo per stuk en een rugzak van tien kilo, niet lang vol te houden en zeker geen geluksmoment. Het omhoog wandelen gedurende enkele uren geeft wel veel voldoening maar niet hét geluksgevoel. Daarvoor moet je naar beneden lopen. Al naar beneden lopend neemt je snelheid gauw toe. De onregelmatige bergpaden zorgen ervoor dat je hele stukken huppelend aflegt. Daarbij wordt je geholpen door losjes in iedere hand een wandelstok te gebruiken om je toenemende snelheid iets af te remmen en wat lichte evenwicht correcties uit te voeren. Wanneer nu het pad eindigt en overgaat in een terrein van rotsblokken met een diameter van vijftig centimeter tot wel twee à drie meter ga je, inmiddels op hardloopsnelheid, over die lawinekegel schuin naar beneden. Elke sprong groter of kleiner maar anders dan de vorige, enkele blokken wankelen zelfs, maar voordat je je evenwicht verliest zweef je verder. Je wandelstokken beheerst zwaaiend en stenen aantikkend om je evenwicht te behouden. Op deze wijze afdalen blijft mijn geluksmoment nummer één.

Moment twee beleef ik ook in de bergen, specifiek in de Dolomieten, het grensgebied van Italië met Oostenrijk. De Dolomieten zijn simpel gezegd te herkennen aan bergtoppen met daaronder verticale bergwanden van een paar honderd meter die overgaan in steile puinhellingen. Meestal zijn deze hellingen bedekt met losse stenen waarvan de afmetingen liggen tussen de grootte van een knikker en een tennisbal. Na een heerlijke tocht naar boven sta je vermoeid bovenaan die enorme puinhelling, kijkt naar beneden en ziet aan de rand van de puinhelling het schier eindeloos slingerende voetpad verdwijnend in de diepte. Je kijkt opzij en stapt van het pad in de grindbak die onmiddellijk in beweging komt. Nu begin je te hollen, je lichaam rechtop en in een rechte lijn, naar beneden over de rollende keitjes die je vaart verdubbelen. De snelheid, de soepelheid waarmee je telkens neerkomt en licht wegzakt in de massa rollende keien, de snel naderbij komende bergweiden, dat nou is mijn geluksmoment nummer twee.

Waarschuwing, moment één niet proberen te beleven wanneer de stenen nat zijn (ijsglad).

Ik geef de pen graag door aan Linda.

 

 

 

 

 

Schrijf een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden.
Verplichte velden zijn gemarkeerd *

*
*

Beveiligingscontrole * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Categorieën

Archief

Loopgroep '03

Hogerwoerdstraat 19
2023 VA Haarlem
Tel. 023 -5275765

Bank: ABN AMRO
Iban: NL46ABNA0624195120 Vereniging Loopgroep03 Haarlem

Volg ons

Voor leden

Leden kunnen hier inloggen om de activiteiten te kunnen bekijken van andere leden en om berichten te kunnen uitwisselen.



Inloggen