ZEVENHEUVELENLOOP 2011
De week voor de 28-ste (ABN-AMRO) Zevenheuvelenloop 2011, gaat de oude Keizersstad Nijmegen gebukt onder de meest uiteenlopende geruchten. Komen ze nu wel, of komen ze nu niet dit jaar? Mensen fluisterden: ‘Ze slapen in het Nijmegen Hilton en ze mogen allemaal naast Paris liggen’, terwijl een ander gerucht voorspelde: ‘Café JOS heeft de biljarttafel reeds in gereedheid gebracht voor een overnachting”. Vorig jaar waren we voor het laatst te gast bij Hotel: Willemine en Peter, aan de Groesbeekseweg. Dit was natuurlijk wel de ideale locatie voor overnachten, drinken en sprinten. De plek ligt op zo’n slordige 50 meter van start/finish. Karin Pr. (u allen bekend van feesten en partijen) begon van de zomer een zoektocht in een woud van pensionen, zusterflats en achterbuurten. Uiteindelijk konden we terecht bij Pension-hotel-restaurant: La Residence, gelegen aan de Burghardt van de Berghstraat, nummertje: 50. Hierbij een korte intro:
Pension-hotel-restaurant: La Residence
Gelegen in het westelijk deel van Nijmegen, in de chique wijk: Het Graafschap. Omringd door de ‘van Oldenbarneveltstraat’en ‘de Vondelstraat’ niet ver van het ‘Putsplantsoen’. Kamers zijn riant ingericht, met een twee persoonsbed, een ruime douche, sauna en een aparte zaal waar ontbijt en diner genuttigd kunnen worden. Het diner wordt iedere avond smaakvol begeleid door het Joris Ruhe trio, kompleet met achtergrond orkest ‘Tik-tik-tik over de heuvels’ onder leiding van Johann Sebastian Hovius. In de hotelkamers bevindt er zich naast een minibar ook een televisie met daarop 266 kanalen. Verder kunt u alle boodschappen (telefonisch en schriftelijk) achterlaten bij de receptie, die onder leiding van Manager Hendrik Blok II, dag en nacht tot u beschikking staat. Verder is er, met de juiste dosis discretie, een avondvullend programma te boeken in één van de kamers op de vierde verdieping. Vraagt u bij de receptie naar de speciale Casa-Rosso folder. Verder is er de mogelijkheid op een V.I.P. behandeling, daarbij krijgt u meteen korting bij Casa-Rosso.
De keuze was dus niet erg moeilijk, volgens Kaatje en dus boekte ze meteen voor 7 personen een onvergetelijke nacht in de La Residence. Dat was dus geregeld, nu nog wachten op de inschrijvingen van de lopers die dit ‘spannende’avontuur wilden meemaken. Uiteindelijk kwamen de volgende namen uit de koker: Karin, Tineke, Tom P. (we hebben nu zoveel smaken: Tom E., Tom B…..) Sander, Lizette, Vera en ik-zei-de-gek. Hélaas kon Tineke vanwege een rugkwetsuur niet mee, dus bleven we met zes personen over. Volgend jaar beter Tineke, hierbij sterkte met de blessure gewenst.
De Nijmegen-7H-ersgroep had een afspraak staan op zaterdagmiddag, om 12.55 uur, in de hal van station Haarlem. De lokettenhal was dit vroeger, tegenwoordig is het de kaartjeshal. Inzet was de trein van spoor: 3 naar Amsterdam CS, om vandaar de rechtstreekse trein naar Nijmegen te nemen. Soms gaan dingen zoals ze gaan, soms gaan ze gesmeerd, maar soms gaan ze ook onverwachts mis! Daar vijf man in de hal staan te wachten op Lizette, is er van deze dame geen spoor (leuke woordspeling op een station) te bekennen. Waar blijft ze nou? Het is inmiddels één minuut voor één geworden. De ledenraad besluit om te verhuizen naar perron: 3, want wellicht staat ze daar op ons met smart te wachten…… Met volle bepakking beklimmen we de trappen en zien dat de deuren van de plasbaklozetoilettensprinter reeds definitief gesloten zijn. De trein zet zich in beweging en we kunnen nog net een zwaaiende Lizette zien staan in de trein. Non de ju, dat is balen! Snel terug naar spoor: 1, dan kunnen we de trein naar Amsterdam CS van 13.06 nog halen….. Inmiddels is er telefonisch kontakt met Lizette, waarin we haar sommeren om in Amsterdam CS uit te stappen en op ons te wachten. De eerste interval op de voorbereiding van de Zeven Heuvels is reeds genomen. We waren mooi op tijd en zo reden we met 4 minuten in de vertraging achter Lizette aan. Nu Lizette alleen richting Amsterdam reed, wilde dat niet zeggen dat we nu met 5 man de achtervolging hadden ingezet. Dit was een onjuist getal, want we waren wel degelijk nog met 6 man. We kregen bij aanvang vertrek, beneden in de hal, gezelschap van Baron Ernst van Rensink tot Arnhem-Berg en Terug. Deze specialist in wolken en lucht, nam de moeite met ons mee te reizen tot Arnhem, om vandaar naar zijn buitenverblijf ‘de Blauwe Vogel’ in Lent te gaan. Meestal kreeg hij bijval van ‘Jonker Marcel van Bierblad en andere geneugten’, maar dit keer moest de Jonker ziek thuis, in zijn mandje blijven liggen. De reis verliep normaal, dat wil zeggen, bij afwezigheid van Karin Petje zou de Baron eigenlijk de veiligheidsvoorschriften moeten voorlezen aan de reizigers, maar hij gooide het op een lichte keelpijn.
Op Amsterdam CS aangekomen, stond daar inderdaad Lizette te wachten. We hebben haar net niet in de bovenleiding gehangen, maar uiteindelijk is het toch nog goed gekomen. Eerst maar een bakkie koffie halen en dan met de Intercity van 13.38 uur (Amsterdam CS – Maastricht/Heerlen) van spoor: 5b naar Utrecht, om daar weer over te stappen op de trein naar de oude Keizersstad. Keurig op tijd (??) kwam de trein vanuit Alkmaar voorrijden. We hadden in mum van tijd een plaatsje gevonden, waar we mooi met z’n allen konden zitten. Kijkend uit het raam merkte iemand op dat we in een ‘Stilte coupé hadden plaatsgenomen. De vraag nu is of we ons ook daadwerkelijk gedeisd konden houden…….nou……Nee! Het stonk trouwens naar stront, dus strontcoupé werd een nieuw begrip! Bovendien was er weer iemand die ons fluisteren niet erg goed kon waarderen en zo vertrok iedereen, behalve de Baron en ik-zei-de-gek naar een andere afdeling. ‘Wij kunnen ons wel degelijk rustig houden, nietwaar Piet?’ bromde de Baron en pakte een dik boek. Goed idee, ik doe mee, dacht ik en dus toverde ik wat Duitse spoorlectuur boven water. Inmiddels in de schreeuwcoupé aangekomen werd de rest van ons gezelschap wederom niet gewaardeerd. Bij het binnenkomen vond Karin het wel erg rustig en dat schoot in het verkeerde keelgat van een nogal verstrooide professor. “Het is hier geen café!” schreeuwde hij en zo vertrok hij naar de Stilte coupé, waar de Baron en ik rustig aan het lezen waren. Het is ook nooit goed!! De Baron gunde de wat warrige en onsympathiek overkomende man een vluchtige blik en sloeg zuchtend een nieuwe bladzijde om. Kijk, dat er voor de Baron geen Koninklijk rijtuig was geregeld in Haarlem, daar kon hij wel mee leven, maar al die rare figuren in zijn buurt…..
De rest van de reis naar Utrecht CS verliep zonder problemen, we moesten nog wel als een haas overstappen in de trein richting Arnhem/Nijmegen. Bij aankomst in Utrecht CS hadden we namelijk maar weinig tijd om over te stappen. De Baron bromde iets van opschieten en een sprintje trekken op 80%. (Had deze adelborst soms nog een direct lijntje naar de ouwe baas in Nieuw-Vennep openstaan soms??) De Nederlandse Spoorwegen lieten zich weer eens van hun beste kant zien en hadden maar een vierwagenstel Virm ingezet. Proppen dus en weinig zitplaatsen voor de reizigers. Dat gaat nog gezellig worden van de winter, knutselaars! We sloegen ons Occupy-kamp op in de bagageafdeling van het tussenrijtuig. Daar waren mooi zes plaatsen vrij in de vorm van klapstoeltjes. Nou ja mooi, je moet niet Erica Terpstra en haar zus naast of tegenover je hebben zitten, dan blijven er maar twee plaatsen over. Dan moet er natuurlijk eentje zijn die mag staan…..ok, dan maar wat met de spoorsleutels spelen. Waarom had ik deze in godsnaam meegenomen? Het luikje met daarachter de omroepinstallatie had ik snel gevonden. Tom had alweer wat ideeën, maar daar hebben we vanaf gezien. In Arnhem aangekomen een verrassing, daar stond op de kop van het perron Jan Verkerk met zijn vernieuwde spandoektechniek. Nu geen stuk stof met twee houten latjes, nee, een gloednieuw digitaal bord met internetaansluiting. Alleen had die arme man daarop niet gerekend. In eerste instantie was keurig te lezen: Loopgroep03, veel succes in Nijmegen morgen! Groetjes van Jan. Nu waren er twee ettertjes van hackers die op afstand deze tekst lieten veranderen in: ‘Geen treinen de rest van de dag van en naar Nijmegen! Info hier bij Jan!’
Arnhem was helaas het eindpunt van de Baron, die mocht verder met de plaatselijke postkoets naar Lent. Zijn voorkeur ging uit naar een rustige voorbereiding, in het kasteeltje aan de Waal, met aan de andere kant Nijmegen liggend. Een goed stuk fazant met aardappelen en een frambozenijsje toe. Daarna afsluitend en trekkend aan een goede sigaar een prachtige, handgedraaide Fidel Castro. Ach, dat drukke gedoe en gebral van de rest dat geloofde hij wel. ‘Dat gespuis heeft altijd zo’n feestje die tegen de grens aanzit. Een hoop gelal, oude grappen en overdreven gelach. Nee, laat mij maar lekker genieten van de rust, met mijn pantoffels en kamerjas aan!’ aldus de Baron.
Met de trein van Arnhem naar Nijmegen, mede dankzij Jan Verkerk, was eigenlijk een zeer rustige formaliteit, een reisje van nog geen 15 minuten. Voordat we de brug over de Waal bereikten, reden we door het pittoreske stationnetje van Lent, waar op het perron de Rolls Royce al geparkeerd stond te wachten op de Baron. Bij het aanrijden, van het eerste brugdeel van de spoorbrug over de Waal, zochten we onze bagage. Daar, aan de andere kant lag onze eindbestemming: Nijmegen!
Huis, tuin en keukenfotograaf Herrn Puts, uiteraard herkend door de vele Duitse badgasten, schoot de bekende aankomstplaatjes, wat eigenlijk een soort traditie geworden is, een soort bewijs dat erbij bent geweest. Eentje bij aankomst, groepsfoto voor station Nijmegen, mobiele toiletten, alles moest erop. Leuk altijd om voorbijgangers te vragen of ze een foto willen maken, vooral als je dan het kijkglaasje ingesmeerd is met schoensmeer en ze daarna met een zwart brilletje hun weg vervolgens…… Flauw, maar wel erg grappig! Uiteraard, we kennen hem niet anders, is de beste promotie voor Loopgroep03 buiten Haarlem onze eigen voorzitter. Vaak moeten we hem ook meetrekken als hij weer eens met de plaatselijke bakker, slager of brandweerman staat te praten. “We hebben nog plaats genoeg voor nieuwe leden”, is altijd de afsluitende zin! En daar staan we dan, met z’n allen in een mistig Nijmegen. Onze vertrouwde route via van Schaeck Mathonsingel (kan die man ook niets aan doen) naar het Keizer Karelplein en zo de Groesbeekse weg af naar Huize Peter en Willeminee, was dit jaar niet van toepassing. We hadden gekozen voor Hilton Nijmegen, alleen stond dit hotel nergens aangegeven. De reisplanner Prudon moest eraan te pas komen. Met een tas vol stadskaarten, waaronder eentje uit het jaar 1839, zocht ze naar de straat die ons een waardige nachtrust zou brengen. We zochten naar de Burghardt van den Berghstraat….. Zozo, dat klonk al erg chique…… Het kwam erop neer dat we toch het eerste stuk van de oude, vertrouwde route moesten volgen om vervolgens toestemming te vragen aan Keizer Karel, om bij zijn plein rechtsaf te mogen slaan. De statige Keizer zweeg in alle toonaarden en aangezien de uitdrukking luidt: ‘Wie zwijgt stemt toe!’ vervolgden we onze weg over de Graafseweg. Correcte, keurige namen voor een buurt op stand. De tweede zijstraat aan onze linkerhand was de sleutel tot de Berghstraat. Stukje doorlopen, langs café ‘de Kluizenaar’ oeps, dit werd al een stukje minder hoffelijk, een klein straatje overstekend en aan de linkerhand, nummer: 50, zou de hotelbediende al klaar staan om onze koffers in ontvangst te nemen en ons te begeleiden naar de suites. Waar is die hotelbediende? Waarom is die neonverlichting voor een deel uitgevallen? Heeft deze middeleeuwse kast nog een gastvrouw of gastheer? Een beetje onwerkelijk belden we aan. Het leek zowaar op het huis van de Adams Family….. Een alleraardigst vrouwtje deed open, of we de Bellenblazers uit Weert waren? “Nee mevrouw, we zijn loopgroep03 uit Haarlem, die alle kamers rookvrij gereserveerd hebben!” Ze had nog wel even s’-morgens de kamer van Sir Winston Churchill gelucht…… Er was genoeg keuze op de begane grond: één kamer kompleet met ontbijttafel en een tweepersoonsbed, daarnaast een kamer met een stapelbed en twee losse ledikanten. Tegenover de kamer zonder ontbijttafel zat een kast, waar een douche was ingebouwd, maar geen plaats voor droge kleren en handdoeken. Hier moest je dus het risico nemen dat je spullen niet verdwenen waren als je prinsheerlijk aan het douchen was…….. Verder waren er boven nog een aantal kamers, met als klap op de vuurpijl de Casa Rosso Suite uit 1899. Dan liepen er nog een aantal figuren in en uit, voornamelijk naar beneden, een soort kelder. Telkens werd deze deur in het slot gedraaid, na passage van een bewoner!! De beheerster van het etablissement annex pension, woonde zelf niet in deze woning. Volgens Sander was dit ook niet echt vreemd te noemen.
Het werd tijd om wakker te worden uit deze droom en we begonnen aan de kamerindeling. Lizette vond het niet erg om alleen te slapen en die kreeg de Casa Rosso Suite toegewezen. Herrn Puts, zurück aus Deutschland, werd richting de Havanna Suite gestuurd, het oude verblijf van Churchill. Sander en ik sliepen in de kamer met het stapelbed en Karin en Vera wilden wel slapen onder een zee van geweld. Boven hun bed hing een schilderij van de slag om Trafalgar (geschilderd op 21 oktober 1805 door Henry Seagull). De ontbijtkamer was dus niet alleen slaapkamer, maar wellicht straks ook nog een slagveld! Overigens hingen er in iedere kamer wel wat schilderijen. Als alles rond middernacht zou gaan leven zou het best wel eens een levendige nacht kunnen gaan worden, van rondvliegende kanonskogels, tot prettig, dansend naakt of de rumoer uit het schilderij van Rembrandt: de Nachtwacht. Daar hebben we overigens Arno veelvuldig op gespot, kompleet met kans, woeste baard met snor en een papiertje met daarop de krachtoefeningen voor de komende training.
De huisvrouw nam snel afscheid, volgens Sander ook niet echt raar, maar ze had nog wel iets over ene meneer Blok. Meneer Blok moest nog geld betalen of zoiets en dat zou hij aan ons geven en dan gaven wij het weer aan haar, maar wij moesten het geld niet aan meneer Blok geven, want dat zou hij er rare dingen mee gaan doen……….kortom: Of we ff meteen wilde betalen! Na het gebruikelijk ritueel van geld wisselen en afdingen, stapte de eigenaresse in haar Porsche 941 met stuurbekrachtiging en ging er vandoor. Tja, Nijmegen Hilton, ik bedoel La Residence, we moesten het er maar mee doen. Koffers uitpakken, beetje opfrissen, oké…..de boel nog een beetje verkennen en dan als een speer naar…………………………… Café JOS aan de Daalseweg 309 (www.cafejos.nl). Maar voordat we daar naartoe gingen om onze ziel onder te dompelen in hop, gerst en mout, eerst nog even wat cultuur snuiven. Opvallend was dat we bij het verlaten van de ‘Burghardt van den Berghstraat’ uitkwamen in de Trieststraat!
Gezamenlijk was het besluit om op de weg naar JOS nog even langs te lopen bij Peter en Willemine. Gewoon even gedag zeggen, we hebben per slot van rekening daar jaren van hun gastvrijheid mogen genieten. Natuurlijk ging deze route door de startvakken naar de finish. Ook dit jaar hebben we de moeder van Karin weer weten te strikken voor de jaarlijkse, Nijmeegse groepfoto, met haar als stralend middelpunt voor het ouderlijk huis. Daarna staken we de weg over om Peter en Willemine te begroeten. Na heftige aanbelmomenten (steentjes tegen de ramen, bonken op de voordeur en de S.O.S. bel), werd er nog steeds niet open gedaan. ‘Die liggen zeker stijf achter de bank’, grapten we. We besloten onze weg maar te vervolgen om eindelijk JOS te bereiken. Heerlijk, die bruine kroeg met allerlei biertjes en hapjes. We vonden een prachtige plekje voor zes personen, terwijl JOS eigenhandig de biljarttafel afdekte…………vooruitziende blik??
De heerlijke sfeer van een bruin café in combinatie met een pot gerstenat en de lokale bewoners doet wonderen. Daar werd ome Cor de zaak uitgezet omdat hij het toilet niet op tijd kon bereiken en tante Nellie hield zich iets te opzichtig bezig met de mannelijke klandizie. Ondertussen had ik nog enige stille hoop dat de Baron van Rensink tot Arnhem Berg en terug nog langs zou komen op zijn gespierde viervoeter, maar hélaas……
Na wat rondjes, snackjes en gezelligheid moesten we de editie JOS 2011 afbreken. Sander had een straalmotor gevonden in het toilet, een uitvinding die hij had kunnen bedenken. Was u handen, stop ze onder de machine en weg is uw horloge….. De rekening PIETER (zo’n makkelijke, unaniem gekozen naam) werd voldaan en zo hebben we de weg naar de nacht ingeslagen, om te beginnen met een heerlijk diner. Hiervoor had onze reisleidster, naast Café JOS, wederom een uiterst geschikte locatie gevonden in de vorm van: Restaurant Koks en Ko aan de Graafseweg, een niet onbekende locatie. Zeker niet waar we terecht kwamen: aan de grote, ronde stamtafel! Nu zaten er geen rode appelwangachtige senioren in de schuur, met een glaasje teveel op, die verschillende synoniemen hadden bedacht voor onze vrouwelijk tafelgasten. We werden helemaal niet lastig gevallen, behalve door de bediening. In tegenstelling tot voorgaande jaren deden de biertjes en de wijntjes het uitstekend. Pieter had ruzie met z’n wijnglas, die hij twee keer op zijn weg vond. Flesje hier, nog eentje, ach wat kan het ook schelen, een betere bloedverdunner bestaat er niet. Het alcoholpijl moest bijgevuld worden. In tegenstelling tot voorgaande edities begon het gelal al voordat we überhaupt station Haarlem verlaten hadden. We kregen nog een sms van Marcel, die zich afvroeg hoe gezellig het was…..en of er al tijden bekend waren! Voorgerechtje, hoofdgerechtje, waarbij de ribbetjes uitstekend smaakte in combinatie met een mooie rode Bordeaux uit 1975. Genoeg alcoholvensters te bespeuren in het glas en tevens een uitstekende afdronk. Tom den Blijker kreeg het eerste slokje, omdat hij nu eenmaal kijk heeft op deze dingen. Het is de bedoeling dat je eerst proeft, maar blikken zeggen vaak meer dan genoeg en dus moest het glas meteen vol! Nu weet ik niet of alle dames hun maal vleesloos aten, Lizette in ieder geval wel. Zoals je vroeger overtuigd communist was, heb je dit ook met niet-vlees-eters. Interessant te weten welke visie hierachter steekt.
Jaja, lachen, lachen, wat minder als men vraagt of je soms last hebt van een astma aanval tijdens het lachen!? Maar dat mocht de pret niet drukken, het eten was prima, zelfs het toetje was om je vingers bij af te likken…… Avondje Koks en Ko vloog voorbij, de ene minuut zat je te nippen aan je biertje en het volgende moment is je wijnglas leeg. Het was nog te vroeg om naar bedje te gaan, zeker met de beruchte spooknacht op komst. Dus hebben we een wandeling, zoals altijd, gemaakt door Nijmegen en speciaal langs de Waalkade. De waterstand bleek historisch laag te zijn, zo laag dat alle party boten bijna op het droge lagen. Langs het Sjaak van de Sale casino, de trappen op bij de Belvédère (een oude verdedigingstoren) om via een huizenblok terug te keren richting het pension. Huizenblok, iedereen dacht opeens aan meneer Blok, meneer Blok, meneer Blok…… Er ontstond een idee, zo maar, we waren er toch, om nog een afzakkertje te halen in het café ‘de Kluizenaar’, vlakbij la Residence om de hoek. Ook een donkerbruine kroeg van het ergste soort, vroeger veelal bezocht door lieden als Generaal Charles de Gaulle en Ronald Reagan. De plaatselijke zwerfjeugd (door Joris ooit benoemd als ‘jonge ouderen’) gooide wat met pijltjes en de lokale sloerie verplaatste zich van man tot man, tot ze genoeg op had en de deur uitrolde. Altijd gezellig zo’n buurtkroeg. Toen ook de laatste druppel bier naar binnen gleed, werd het tijd om de koffer op te zoeken. Op weg naar het pension begon de mist dikker en dikker te worden. Bij het betreden van de voordeur werden we allen opgeschrikt door een kerkuil, die kennelijk de weg kwijt was. Eenmaal binnen sloop Lizette naar haar verblijf , trokken Veertje en Karin het schervenvest aan en de mannen…….ach, die verdwenen al fluitend en lachend naar hun vertrek. Alsof we naar bed gingen begin jaren ’60. De gordijnen waren oud en stoffig, net als het glas in lood. De ledikanten kraakten en we sliepen allemaal met ons hoofd onder de dekens. Sander zei dat we maar eens 27 keer aan het koord in de douche moesten trekken, dan kwamen we vanzelf in een andere wereld. Op één of andere manier konden we de slaap maar niet vatten. Tom lag zachtjes te praten, ik lag te draaien (had vast met de schilderijtjes en de nachtdiensten te maken) en Sander…….ach, die ging liggen en was meteen vertrokken.
De volgende dag, dag van de wedstrijd. De wekker liep om precies 08.30 uur af en Sander was natuurlijk weer de snelste met als eerste onder de douche staan. De dames waren intussen ook wakker geworden en dus konden we de ontbijttafel gaan dekken. Nou, daar gaan we: alsof de scheepsbemanning van het schilderij ’s-nachts hun scheepsbrood had verwisseld met dat van ons op de tafel. Er zat bij een bolletje zelfs een gouden hoektand in. Overal in de muur zaten kogelgaten, met hier en daar een brandplek en naast Karin vonden we een glanzend zwaard…… Nadat Sander uit de douche was, Tom moest weer zo nodig lux douchen boven, kon ik de toverkast betreden. Wat zie ik nou? Geen hangertjes waar je kleren kunnen hangen? Dan laat ik het maar op de gang liggen en dat douche gordijn doe ik helemaal niet dicht….. Even dacht ik de dame van het schilderij te zien staan, maar die was dus alweer verdwenen voor ik haar kon uitnodigen voor een warm douche met massage…… Mijn kleren bleven op de gang en je raad het al: die waren verdwenen toen ik klaar was met douchen. Meneer Blok wellicht de schuldige? Hoop gelach, anders dan die astmatische lach van mij, dus daar kwamen mijn schone loopkleertjes aan. Ondertussen stroomde het water de gang in, want ja, dat douche gordijn was ik immers vergeten dicht te doen. Lekker handig, maar het werd er wel een stuk schoner van in de hal met vloerbedekking. Aan tafel, aan tafel en smeren dat brood. Veertje wilde geen jus d’orange drinken deze keer, wel volle melk en als een spinnende kat dronk ze haar schoteltje leeg. Toen kwam opeens het onderwerp meneer Blok boven tafel. Tot op heden weet ik nog steeds niet of dit een geest, bewoner of randfiguur betrof en wat we ermee moesten. Kregen we geld van deze man of moesten we hem geld geven? Wel leuk waren de woordspelingen, zoals: Voor het Blok gezet worden; van de hak op het Blok; meneer Blok valt niet ver uit de boom of zoals Blokje thuis tikt, bonkt ie nergens.
Weer een sms-je: Marcel van Koninginnebrug: ‘Wat zijn jullie tijden en hoe is het gegaan?’ Daarvoor nog een misverstandje op de eettafel: geen melk en geen jus d’orange….. Die stonden bij de mannen op de kamer in de koelkast. Voor de rest was er aan beleg geen gebrek: ketelham met vetsliertjes, een pak chocolade hagelvlokken over datum, een pot pindakaas die je tegen de muur kon gooien en dan nog bleef alles intact en kaas uit het vuistje. Maar als je het aan mij vroeg kwam die kaas heel ergens anders vandaan, maar absoluut niet uit het vuistje! De hoop was dus gevestigd op de koffie en thee….. Ach, weet je, na een kopje of twee ben je niet zo kritisch meer. Kortom, het ontbijt was erg lekker. Sms-je van Marcel: ‘Sorry, ik was een beetje te vroeg met verzenden……..!’ Terwijl we met het gevonden sabel nog wat brood sneden, kwam alweer dat Blokhoofd ter sprake? Was hij soms een geheimzinnige gast? Wellicht de Baron van Rensink tot Arnhem Berg en weer terug? De uitbater van de slaap en vreetschuur konden we ook om uitleg vragen…..
Goed, tijd voor het voorritueel: stuifsfeer snuiven op de via Gladiola. We zaten nu een stukje dichterbij het centrum dan voorheen. T-shirtje halen en die mocht er wel wezen. Sms-je van Marcel: of we wel gingen warm lopen voor de strijd! We vervolgden onze weg naar wederom een bruine kroeg: de Tempelier genaamd, ook erg bekend van voorgaande edities, net zoals meneer Blok hierna is. Overigens kwamen we de pensionbeheerstervrouw tegen op weg naar het centrum. “Lekker geslapen mensen?” we knikten allen een beetje onduidelijk. Toen begon ze ook al over meneer Blok te kleppen, hoogste tijd om door te lopen. Maar goed, we waren in de Tempelier aangekomen, waar we feestelijk werden onthaald door een wat euforische man met camera, die als een razende Roeland (hij heette Frans overigens) foto’s aan het maken was. “Voor op de site, binnenkort allemaal daar te zien”, zei hij. We lieten ons dus uitgebreid fotograferen, dus wie weet worden we als Loopgroep03 straks wel herkend in Nijmegen, op een gewone, doordeweekse dag. Sander had voor het Temp (laten we maar populair doen) bezoek, zijn startnummer omgewisseld. Hij had de dag daarvoor bij JOS nog een illegaal exemplaar in ontvangst genomen. Tom werd onder het koffie drinken steeds gebeld door nog in aantocht zijnde Loopgroepleden uit Haarlem. Marjoleine (bekend van de bundels: Koud Snot en Broek op je knieën tijdens het lachen) had bijvoorbeeld de risico Expres genomen! (kleine uitleg: je neemt de allerlaatste mogelijkheid, per trein, om precies op tijd in Nijmegen aan te komen, er mag dus niets tegenzitten) We bestelden koffie en warme chocolademelk, niet met slagroom, daar werd je dik van. Na een tijdje zitten begonnen er wat lieden onrustig te worden voor het loopje. We werden overigens met zachte dwang naar buiten gekeken door een andere groep hardlopers uit Veenendaal, die ook iets warms wilde drinken. Ze stonden bijna schuimbekkend aan onze tafel om maar op tijd toe te slaan, bloedhonden!
Buiten de Temp (klinkt wel lekker) hebben we nog even de Blokjes op een rijtje gezet. De finish, daar moesten we niet wezen, maar een bezoek aan de Titus Brandsma Gedachteniskerk lag op ons uitgetekende pad. Een kerk van bezinning en daar wilden we wel een kijkje nemen. De stilte binnen was oorverdovend, je kon er een speld horen vallen….totdat Tom z’n mobiel opeens afging en hij met 1000 sorry en weesgegroetjes de kerk naar buiten toe, verliet. Toen waren alle ogen van bezinning op ons gericht en werden ook wij de kerk uitgekeken. De kerk is vooral bekend van de Loopprediker; broeder Roon Hovius, die naast zijn zendelingen werk ook loopgroepen onder z’n vleugels had. Dikwijls liet hij zijn pupillen een rondje om de kerk lopen, of tikker-de-tik het kerktorentje op en neer! Zuster Bloedzuiger zorgde na afloop voor de inwendige mens en zuster Filotropa deed de massage……
Op de kamer aangekomen, we zaten nu opeen gepakt in de kamer van Lizette, waar ook het Casa Rosso bed stond, begonnen we zo langzaam met de voorbereiding op de 28e Zevenheuvelenloop. De lopers werden dit jaar verdeeld over de volgende kleuren: Grijs, Blauw, Geel, Oranje, Groen, Rood (color of passion), Roze en Paars. Vanaf rood startend, kwam je niet langs start/finish en kreeg je dus geen € 200,-. Sander, het kanon, had de eer om als eerste weg te gaan. Ondertussen was trouwens de Baron van Rensink van Arnhem Berg en terug gearriveerd op ons adres. Marjoleine en gevolg zouden, volgens de laatste berichten, nog net op tijd aankomen in Nijmegen. Maarten daarentegen had zijn auto in Lent geparkeerd, op het landgoed van de Baron van Rensink van etc. Verder waren er nog een aantal lieden onderweg of reeds in het startvak, waaronder Hadewey, Remco en Marc. Enfin, Sander, Tom, de Baron Ernst huppeldepup en Lizette gingen dus al naar de startvakken. Ik bleef met Veertje en Karin achter, omdat we pas rond een uurtje of 13.40 uur de denkbeeldige startstreep zouden passeren. Tegen de tijd dat wij begonnen met lopen, kwam Sander alweer binnen….. Omdat een wedstrijd voor mij nog niet echt een optie was, had ik mezelf opgeworpen als begeleidend loper voor Karin. Zo kon ik haar een beetje helpen en ik eens genieten van de loop en omgeving.
Iets voor de klok van 13.40 uur mochten we oplopen, wat uiteindelijk het begin van de loop inluidde. Met een gepiep van jewelste slenterden we over de mat, op weg naar de eerste, heilige kilometers. Die gingen lekker, vooral het mooie lange lint lopers richting de Heiligland Stichting en Groesbeek. Man, man, man, wat heb ik hier in mijn diensttijd veel gelopen voor een oefening op Heumesoord, een paar kilometer vanaf de afslag naar Mook. Hier kruis je ook de oude spoorlijn naar Groesbeek – Kranenburg – Kleve – Xanten, ooit de internationale treinverbinding naar Köln – Frankfurt en zelfs Oostenrijk. Als beginnend hobbyist nam ik vroeger altijd, met een vriend van me, de D-trein: 217 – Austria Express (ook wel de Steiermark Express), die begon in Amsterdam CS en reed via Utrecht CS naar Arnhem. Daar in Arnhem ging de Nederlandse elektrische lok eraf en kwamen er twee Duitse diesellocomotieven voor de trein, die brachten de trein dan verder, via Nijmegen, over het prachtige lijntje naar Köln en verder naar Oostenrijk. In mijn archief vond ik die trein nog terug: vanaf Nijmegen reed deze trein door naar Köln – Mainz – Suttgart – München – Salzburg – Bischoshofen – Selzthal – Bruck a.d. Mur en eindbestemming Graz Hbf. Dit ter kennisgeving….
Tot het eerste drinkpunt, ging alles perfect. Karin wilde even wandelen in verband met het tot zich nemen van de AA-drink en water. Veertje en ik deden vrolijk mee. Duurde niet lang, want na een paar seconden gingen we wederom op weg. Het ijkpunt bevond zich niet ver na de drinkplaats, in de vorm van Free Tibet, Occupy Groesbeek. De monniken die daar leefden speelden net als voorafgaande jaren het bekende zoem-zoem melodietje, dat gaf ons kracht, helderheid en zin in de heuvels die eraan kwamen. Een bocht naar links luidde dit in, het was alweer op de weg terug, zo snel als we gestart waren, zo snel waren alweer bijna terug. Karin kreeg het nog even aan de stok onderweg met een dame die niet zo goed getraind was/had. Dit mens was boos dat Karin haar aan de rechterkant passeerde en aanraakte, maar van enig lijfcontact was hier echter geen sprake. Bij kilometer 7.5 of liepen we vals plat naar boven toe. Met alle herfstkleuren om je heen, het beste loopweer wat je maar kan wensen en het publiek maakte alles tot een ontspannen loop. Waar je jaren geleden als een dolle, ontembare stier het parcours overvloog, keek je nu rustig om je heen, zei eens wat mensen gedag en strooide je met complimenten om mensen aan de run te houden. Vooral Veertje ging helemaal op in het coachen van publiek en medelopers. Had wel z’n effect, want mensen deden toch de handen op elkaar. Rond kilometer 10 het bekende fotoshoot moment. Je beste ontspannen gezicht trekken, om vervolgens weer terug te vallen in de plooien van afzien, afzien en afzien. Het tweede en laatste ververspunt had geen AA-drink meer in de verkoop, alleen water. Het aantal vertrapte bekertjes zou de schoonmakers van Groesbeek handenvol opruimwerk bezorgen.
Met de laatste paar kilometer in aantocht begon Karin toch een beetje te knijpen, maar daar was Veertje weer als de kippen bij om aan te moedigen. Met nog één heuveltje te gaan restte ons alleen de weg naar beneden tot aan de finish. Het publiek werd massaler en dus vlogen we richting de eindstreep. De laatste 500 meter kreeg Karin last van een tik, uitgedeeld door meneer Blok, het zogenaamde hamermoment, maar Veertje bleef wachten en schreeuwen dat er nog maar 500 stapjes gezet moesten worden. Bijtend en onthaald door het grote mistmonster en honderden toeschouwers, passeerden we gedrieën de finishlijn in 1 uur, 32 minuten en 28/29 seconden. Karin liep meteen naar het hek om haar moeder gedag te zeggen, die van achter het raam alles in de gaten niet. Na was mistmomenten zag ze haar dochter dan eindelijk staan, als een hijgend hert, tussen de andere beesten. Het lange wachten tot je door kan lopen blijft vervelend, zeker als het kouder begint te worden. Met een flesje AA-drink in de hand, liepen we naar het Blokland, oftewel: La Residence, voor al uw feesten en partijen! Sander stond voor de finish al omgekleed en al, foto’s te nemen van Jan en Alleman. We waren de laatste van de Loopgroepleden03, de rest zat stond net onder de douche of was al omgekleed.
Na de loop hoorde we het nieuws dat Tom en Sander nog even bij Peter en Willemine langs geweest waren. Ze betrapten Peter toen hij met z’n hoofd boven het bankstel uitkwam en recht in de ogen van Tom keek. Alles bleek een misverstand te zijn, we konden wel degelijk op het oude adres terecht, maar door een slechte en verwarrende communicatie kregen ze geen contact met Vera. Nu het contact weer hersteld was is de kans groot dat we volgend jaar weer gewoon uit het raam van het finish/startlijnpension hangen, om de laatste lopers aan te moedigen. La Residence moet op zoek naar andere kermisklanten. Mijn frisse douche moest bezegeld worden met een nieuwe haarlook. Dus vroeg ik of er iemand gel had. Een tube werd mij aangereikt, niet wetende dat dit een tube Perskindol voor spieren en gewrichten was…… Nog net op tijd had ik het door, anders had ik meteen weer onder de douche kunnen springen. Je kunt ook zeggen dat ik na het insmeren tenminste het hoofd koel had kunnen houden.
Toen we aanstalten maakte om te vertrekken, kwamen er opeens uit allerlei hoeken van het huis bewoners naar buiten, zelfs die van het enge deurtje naar de kelder. Was hier meneer Blok soms bij? Tot op dit moment zou ik het nog steeds niet weten. Belangrijker: café de Kluizenaar wachtte op ons en onder het nummer van Alexis Jordan (Hurry hurry hurry, quick quick quick) huppelden we die kant op. Daar was de verzoening met Marjoleine (godin van de lach), Hadeweij (van het nummer: What is love?) en Maarten. Oké, om de boel wat completer te maken gooide ik er nog een aantal astmatische lachsalvo’s tegenaan, in combinatie met een gele rakker met schuimkraag. Best gezellig na zo’n loopje, ff afkoelen, ff bieren. Maar er stond nog een vraag open: hadden wij nog zin in een dagschotel bij JOS, een kant en klaartje bij Koks en Ko of een frietje bij Ali-Ben Zine op de hoek van de straat? Nu Smullers verdwenen was uit het stationsgebouw van Nijmegen (verkochten teveel bedorven patatten) kozen we voor de snackbar van de allochtonen medemens. Die wist niet wat hem overkwam. Deze normaal zo rustige zondagavond veranderde het leven van Ali-Ben Zine compleet. Naast onze loopgroepers moesten Ali en zijn vriend Mahmut ook nog een herenhockeyteam uit Groningen bedienen. Totale chaos in die keuken en de patat werd vanuit achteren continue aangevoerd. Het hele assortiment kaassoufle, kroketten, frikandellen en Mexicano’s verdween het vet in. Inclusief de door mij bestelde smulrol (een kroket met dikke wand, uit elkaar getrokken, gevuld met een mengsel van gekruid gehakt en groenten, die afgemaakt wordt met een lepeltje sambal, overgoten door een pittige pindasaus). Das wird schmecken nicht? Nou, die patat stelde weinig voor dat Sander zelfs nog een andere, extra snackbarstop voorstelde. Maar nee, we moesten zo zoetjes aan maar eens naar de trein lopen. Onderweg nog even, onder toeziend oog van de Godin van de lach, nog even een kleine boodschap gedaan. Nog even snel naar de Appie Heijn voor wat drank (o ja, die hadden we ook al ingeslagen bij de plaatselijke, onbekende buurtsuper) maar beter teveel dan te weinig blijft het motto. Dat vond Marjoleine ook en gooide er vervolgens nog een gespierde lachuitbarsting uit, naast de aangeschafte fles wijn, die ze wel ff met Hadeweij zou nuttigen……. Geen lastige klanten in de trein, alleen maar gezellige mensen. Bij vertrek stonden Keizer Karel van de oude Keizerstad, samen met meneer Blok, aan het einde van het perron, de trein uit te zwaaien, totdat deze verdween in de mist…… Maarten moest op de tast, met hand aan de vangrail naar huis toe rijden met de auto. Bij Arnhem dacht Marjoleine dat we weer terug gingen naar Nijmegen, de verkeerde kant op. Zou het dan toch de wijn zijn? Vriend Verkerk had de pijp aan Maarten gegeven, beetje moeilijk, want die was zo gezegd al op weg naar huis. Zijn nieuwe spandoekontwerp via de digitale snelweg was geen lang leven beschoren. Tot Amsterdam CS geen problemen, totdat we na vertrek werden lastig gevallen door de wat mindere kant van de maatschappij. Zal er niet teveel woorden aan vuilmaken, maar het kwam erop neer dat als je na één gewapende overval gepakt werd door de politie, je niet geschikt was om dit in het vervolg te doen. In Amsterdam Sloterdijk moesten we er toch uit en zagen in de hal boven dat onze stoere, Noord Afrikaan vrolijk doorging met het lastig vallen van medereizigers.
Zo, mooi een aansluiting naar Haarlem, beter kon niet. Daar aangekomen nam iedereen afscheid en ieder vervolgde z’n eigen weg naar huis. Hadeweij en Marjoleine lieten we achter, die moesten nog even de helft van een fles wijn verdelen………
Tenslotte nog de uitslagen van LPG03:
28e Zevenheuvelenloop 2011, Nijmegen, zondag 20 november 2011:
- Sander: 55.44
- Tom P.: 1.06.53
- Karin Pr. / Vera R. / Pieter: 1.32.28/29
- Marjoleine (met bulderlach): 1.27.39
- Hadeweij: 1.24.58
- De Baron Ernst van Rensink van Arnhem Berg en terug: 1.09.18
- Lizette: 1.14.06
- Marc: 1.03.19
- Remco: 1.16.49
Een woord van dank aan:
College van Burgemeester en wethouders; Burgemeester Thom de Graaff; meneer Blok; café JOS (voor al uw bruine kroegavonturen); café de Kluizenaar (een drankje voor en na de strijd is gezond), patatboetiek: Klein Yemen; café de Tempelier (voor een avondje gezelligheid, lekker zuipen); Alexis Jordan (niet meer te volgen hoe snel die is…); het geheim dat je deelt met Sanderman; Occupy Free Tibet (overweeg ook eens het kloosterleven…); Titus Brandsma Gedachteniskerk (voor het niet doen van aangifte wegens geluidsoverlast en heiligschennis); Nederlandse Spoorwegen (Bent u altijd op tijd aangekomen op uw bestemming?); startvak: Rood; de Marikenloop (de enige man die daarmee loopt is de man met de hamer); Karin Pr. voor het reserveren van pension en Koks en Ko (uw dag fleurt weer helemaal op na een maaltijd door de Koks van Ko); De ook dit jaar overgeslagen Italiaanse crisisrestaurants: Restaurant Pinoccio en Restaurant Romagna (hier wil je toch nooit meer een hap naar binnen schuiven…); Admiraal Nelson (voor het beperken van de schade, zodat we fijn konden ontbijten); Vereniging Deutschland 1918. (Wir lieben dich herrn Puts); Marcel (fijn om iemand thuis te hebben zitten die meeleeft); Spoorwegpolitie Amsterdam-Amstelland; Coop supermarkten (dank voor het gekoelde bier); de Heilige landstichting (geeft lopers de ruimte); ’t Mistmonster (zo’n onthaal was ik ook weer niet op uit bij de finish); Moeder van Karin Pr. (voor wederom een jaartje support); Generaal Sneijder (dank voor het behoud van een stukje Luchtmachtgeschiedenis); Peter en Willemine (tot volgend jaar!); Rijkswaterstaat (bedankt voor het veilig thuisbrengen van Maarten na die kleine opgelopen blikschade onderweg); Predikant: Roon Hovius (dank voor uw gebeden); Van der Sel(l) Casino’s (waag met hem eens een gokje!); Hadeweij (stop op tijd, anders wordt het geen Athene); Baron Ernst Rensink van Arnhem Berg en terug (kerel, het was supergezellig in die stinkende stiltecoupé, neem de volgende keer eens wat ‘vrinden’ mee…); de Natuur (prachtig dat waterpeil van de Waal); de wegbewijzering van de ANWB (anders komen we nergens); Opel (Wir leben autos); Jan Verkerk (dank, ook dit jaar weer voor je digitale support en onuitwisbare indruk); Toneelvereniging Anne Frank (voor het stuk: ‘het verraad van het publiek’); BJ from England (voor je opbeurende teksten); AA-drink (altijd een kleverige bende onderweg); Lorna Alkipgehad (je had me wel wat rustiger kunnen hazen….); DB Deutsche Bahn en ÖBB Österreichische BundesBahn (dank voor het opheffen van D216/D217); Vincent van Gogh (prachtig herfstlandschap rondom Nijmegen en Pieter (ik deed het verslag maar weer al te graag).
Tot volgend jaar voor de 29e Zevenheuvelenloop te Nijmegen op zondag 18 november 2012.
Pieter.